Column

Hier schrijft een trotse voorzitter

Op 8 november jl. was het een spannende dag voor het Werkspoorkwartier in Utrecht. Het enige binnenstedelijke bedrijventerrein van Utrecht had zich kandidaat gesteld voor de ABN Amro circular Economy Award. Na het overleven van de voorrondes was de finale gehaald. Spannend omdat het Werkspoorkwartier tien jaar geleden op sterven na dood was en omdat de concurrentie, met name uit Arnhem, groot was.

En dan komt op het BT Event de juryvoorzitter met de verlossende mededeling dat het Utrechtse Werkspoorkwartier gewonnen heeft. Een fantastisch resultaat wat niet zomaar uit lucht is komen te vallen als we kijken naar de afgelopen acht jaar. In 2009 werd ik benaderd of ik in het bestuur wilde komen als voorzitter. Ik heb uiteindelijk ingestemd omdat ik vond dat ik ook mijn bijdrage in ons bedrijventerrein in Utrecht moest leveren. Een bijzondere leerzame tijd in het bestuur van vijf personen volgde. Er was tweespalt in het bestuur met aan de ene kant twee zeer pittige dames die bij TCN werkten en aan de andere kant twee hardwerkende ondernemers. Al snel kwam de aap uit de mouw dat de twee ondernemers het terrein weer wilden opbouwen ten behoeve van de ondernemers terwijl TCN, met veel posities op het terrein in bezit, het bedrijventerrein wilde veranderen in een woonlocatie. Er was werkelijk een klusje te klaren. Al vrij snel werden de twee dames in het bestuur vervangen door echte ondernemers en was de interne strijd over. Wat ik al eerder benoemde was het kommer en kwel op het terrein. Een grote leegstand met verpaupering als gevolg, opkomende criminaliteit en als je de temperatuurmeter in de gevestigde ondernemers stopte dan was er sprake van hoge koorts.

En dan komt het keerpunt. De gemeente Utrecht en het bestuur van het Werkspoorkwartier vinden elkaar in een gezamenlijke visie. De leegstand werd opgevuld door kunstenaars en er melden zich drie jonge vrouwen die zich vriendinnen van Cartesius noemen. De weg naar een nieuwe toekomst voor het bedrijventerrein werd ingezet. En dan komt het op besturen aan. De weg naar de toekomst is dan wel uitgestippeld maar wanneer gaan we de successen ervaren? Hoe overtuigen wij de ondernemers dat de ingeslagen weg de juiste is? En dan meldt Bob Scherrenberg zich met het plan om de Werkspoorcathedraal te kopen en te herontwikkelen. Dit is de eerste stap geweest richting een dynamisch en bloeiend bedrijventerrein met als kroon op het werk de toekenning van de bovengenoemde award. Inmiddels loopt de waarde van het onroerend goed fors op en zullen we gaan ervaren dat er op den duur geen ruimte is voor de kunstenaars. Zij kunnen het uiteindelijk niet meer financieel opbrengen en gaan op zoek naar nieuwe gebieden waar zij hun toegevoegde waarde wederom kunnen leveren.

Ik wil dan ook een oproep doen aan de gemeente Utrecht. Pak je verantwoordelijkheid naar deze mensen en naar de stad Utrecht en zorg ervoor dat er elders in de stad weer een nieuwe broedplaats gaat ontstaan. Deze toegevoegde waarde mag je nooit verloren laten gaan.

Wim Pot, Pot Verhuizingen/Logistiek